برای مسعود رسام

برای آدمی که نمی شناختیمش ولی شادمون می کرد. خوب بود بدون اونکه برامون وعظ کنه، سبز بود بدون اینکه بقیه رنگها رو فراموش کنه. برای آدمی که هنر لبخند زدن را به تصویر می کشید وقتی که لبخند زدن لوکس داشت می شد.